ABCD 2 – ડાન્સથી લથબથ..

ABCD 2 poster.jpeg

ABCD 2 poster” by Source. Licensed under Fair use via Wikipedia.

આજે મહુવાના એકમાત્ર જોવાલાયક થિયેટરમાં ABCD 2 જોઈ. ડાન્સથી લથબથ આ ફિલ્મ જોવા ડાન્સ માટે ગાંડપણ જેવો પ્રેમ હોવો જરૂરી છે, કારણ કે આ અન્ય ફિલ્મોથી એ વિષયવસ્તુને લીધે જ અલગ છે. ABCD ભાગ ૧ કરતા વાર્તા થોડી નબળી છે, પાત્રો સ્પષ્ટપણે ઉપસતા નથી, પણ ડાન્સ ભાગ ૧ કરતા વધારે છે. તેને હેપ્પી ન્યૂ યર સાથે પણ સરખાવાઈ હતી પણ એ હથોડા કરતા આ ફિલ્મ ક્યાંય સારી છે.

મહુવામાં ફિલ્મ જોવી એ સજા જેવું જ છે, થિએટરમાં જાવ એટલે અહીં સખત ગરમી સ્વાભાવિક છે. તદ્દન સાંકડી અને ફાટેલી સીટ અને મોબાઈલથી સતત ફ્લેશ ઝળકાવીને ફોટો પાડ્યા કરતા લોકો… પણ છતાંય કહેવું પડે એકમાત્ર ફિલ્મ જોવાલાયક થિયેટર…

વાર્તા સત્યકથા પર આધારિત છે અને રેમો તેનો પૂરો યશ ફિલ્મની શરૂઆતમા અને અંતમાં નાલાસોપારાના એ ફિક્ટીશીયસ ગૃપને આપે છે જેમણે બૂગીવૂગી અને ઈન્ડીયા’સ ગોટ ટેલેન્ટમાં પોતાની કળા પ્રસ્તુત કરેલી અને છેલ્લે લાસ વેગાસમાં હિપહોપ ડાન્સ કોમ્પિટીશનમાં ૨૦૧૨માં ભાગ લીધેલો.

ABCD ભાગ ૧ અને ABCD ૨ માં સમાનતા જોઈએ તો બંને ફિલ્મમાં ડાન્સની સ્પર્ધાની જ વાત છે, બંનેમાં ધર્મેશ, લૉરેન, પુનીત અને પ્રભુદેવા છે. ફિલ્મમાં વરુણ કે શ્રદ્ધા ન હોત તો પણ કોઈ જ ફરક ન પડ્યો હોત, કારણ વરુણના ડાન્સની ખામીઓ અન્ય એક્સપર્ટ ડાન્સરોના ગૃપમાં ઢંકાઈ જાય છે અને શ્રદ્ધા તો ફક્ત હીરોઈનની જરૂરત પૂરી કરવા જ આવે છે. ફીમેલ લીડ ડાન્સ તો લૉરેન જ કરી જાય છે.

મને તો ફિલ્મ જોવાની મજા આવી, ગણપતિનું સરસ રીતે રીમિક્સ કરી ડાન્સ માટે કોરિઓગ્રાફ કરેલું ગીત, રેપ સ્વરૂપમાં શ્લોકો અને અંતમાં વંદેમાતરમનું રીમિક્સ નવું સ્વરૂપ જોવાની મજા આવી.. એ જ વસ્તુને જો નકારાત્મક રીતે જુઓ તો લાગે કે શ્લોકોને કે ગીતને આમ વેસ્ટર્નાઈઝ કરવાની જરૂર શું? મને લાગે છે કે શ્લોકો અને ગીતનો આ રીતે સુંદર ઉપયોગ કર્યો એ જોવું જોઈએ બાકી વાંધા કાઢવા ક્રિટિક્સ માટે જ જરૂરી છે..

નબળી વાર્તા, ચાલી જાય તેવા ડાયલોગ્સ અને અભિનય કરવાનો પ્રયત્ન કરતા વરુણ અને શ્રદ્ધા જેવા સ્ટાર્સને સહન કરી શકવા માટે ઈન્ટરનેશનલ કક્ષાનો ડાન્સ દર્શાવતા અનેક વિભાગો ફિલ્મની નબળાઈ ઢાંકી દે છે, કોરીઓગ્રાફી સરસ છે, રેમો ભલે ડાયરેક્શન ન કરી શકે પણ ભારતની ડાન્સ ફિલ્મને તેમણે એક ઈન્ટરનેશનલ ક્લાસ આપ્યો એ ચોક્કસ છે. એક સાથે ઘણા બધા ડાન્સ, સરસ કોરિઓગ્રાફી અને સચિન જીગરનું સંગીત મજા કરાવે છે..

‘ઓપ્ટિમમ’ જરૂરીયાતો સાથેના જીવન તરફ પ્રથમ પગલું…

અલ્પ – ઓપ્ટિમમ – લઘુત્તમ અને મહત્તમ વચ્ચેની એક એવી સ્થિતિ જેમાં જીવન સ્થિરતાપૂર્વક જીવી શકાય એટલી જરૂરીયાતો સાથે જીવનને સરળ બનાવવાની વાત વિશે લખવાનું મન હતું જ. એક શરૂઆત રૂપે પ્રથમ પોસ્ટ “સરળ જીવનની માર્ગદર્શિકા… Smile & Breathe…” લખી હતી.

એ માટે લિઓની ઝેનહેબિટ્સનો આશરો લીધેલો એ પણ ન રાખવો જોઈએ એમ લાગે છે. આપણું જીવન અને પદ્ધતિ પશ્ચિમથી ઘણી અલગ છે તો તેમની રીતો આપણે કઈ રીતે ઉપયોગી થઈ શકે? એ તો આપણે પોતે જ નક્કી કરવું પડે. એટલે હવેથી આ ક્ષેત્રમાં વિચારપૂર્વક અને વધુ સુદ્રઢ લખવું પણ પોતાના જ અનુભવ અને વિચારધારાને વળગી રહેવું એમ નક્કી કર્યું છે. પ્રસ્તુત પોસ્ટ એ દિશામાં પ્રથમ પગલું છે.

આપણું જીવન કેટલુ કોમ્પ્લેક્સ છે? જીવનને સરળ કરવા તેમાંની ગૂંચવણભરી બાબતોને દૂર કરવી જોઈએ, સરળતામાં ઉમેરો કરવો જોઈએ અને જરૂરીયાતો બને તેટલી ઓછી કરવી જોઈએ એવા પ્રાથમિક તારણો સાથે કેટલીક ટેવો, જરૂરીયાતો, માન્યતાઓ, ઈચ્છાઓ અને પદ્ધતિઓમાં ફેરફાર જરૂરી થઈ પડે છે.

મિલિયોનેર બનવાની કે સફળ થવાની ગેરેંટી આપતા અનેક પુસ્તકો ‘પોઝિટીવ થિંકીંગ’ના નામે ઉપલબ્ધ છે, પણ એ વાંચવાથી કોને ફાયદો થાય છે એ વિશે કોઈ જાણકારી નથી. મોટાભાગના પુસ્તકો પશ્ચિમની ઉપજ છે, તેમના ભાષાંતરો આપણી પાસે ઉપલબ્ધ થઈ રહ્યા છે પણ એને જોઈને લાગે છે કે એ આપણા માટે ગૂંચવણ ઓછી કરવાને બદલે વધારે છે. અને એવા પુસ્તકો આપણા ભારતીય લેખકો દ્વારા લખાયેલ હોય તો પણ મને લાગે છે કે સમયના એક નાનકડા ભાગમાં, ખૂબ નાનકડા ભાગમાં એ પુસ્તકો પોતાનો પ્રભાવ છોડે એ શક્ય છે, પરંતુ એ પ્રભાવ કે અસર અલ્પજીવી હોય છે.

હવે વાત મારી – અમારી – આપણી. પ્રયત્ન છે જીવનને સરળ કરવાનો, આ દિશામાં ફક્ત વિચારો નહીં, અનુભવો લખવાનો હેતુ છે, અને એ અનુભવો લખતા પહેલા અમલમાં મૂકવાનો પણ પ્રયત્ન કરવો છે. આ સફરમાં આપ સર્વે વડીલો અને મિત્રોનો સાથ જરૂરી છે.

જરૂરીયાતોને મિનિમાઈઝ કરવાની વાત કરતા મને અમારા પ્રોજેક્ટ મેનેજમેન્ટ દરમ્યાન શીખવવામાં આવેલ ઓપ્ટિમાઈઝેશન ઓફ રિસોર્સીસ વધુ તર્કસંગત લાગે છે. જે જરૂરી છે એવી વસ્તુઓ ન હોય તો પણ ખરીદવી, સામે પક્ષે બિનજરૂરી વ્યય ઘટાડવો આમ જરૂરીયાતોનું સ્તર મિનિમમ કે મેક્સિમમને બદલે ઓપ્ટિમમ રાખવું.

બૃહદ અર્થમાં મિનિમલિઝમ અથવા લઘુત્તમ જરૂરીયાતો સાથેનું જીવન એ કરકસર નથી, એ પોતાની જરૂરીયાતોને ઓળખીને વધારાની બાબતોને કાઢી નાખવાની વાત છે. મારી આ દિશામાં વિચારધારાને મારા આ અંગત બ્લોગના માધ્યમથી અભિવ્યક્ત કરવાનો પ્રયત્ન મારા પોતાના માટે પણ એક ‘ચેક’ પોઈન્ટ બની રહે એવી ઈચ્છા છે, એક માર્ગદર્શિકા જેનો દરેક જરૂરત સમયે ઉપયોગ કરી શકાય.

જરૂરીયાત ઓછી કરવાની દિશામાં એક એક પગલાં વિચારપૂર્વક લેવાના થાય છે, અને એમાં મારો સૌપ્રથમ પ્રયત્ન છે સમયના ઓપ્ટિમમ ઉપયોગનો.

તો બે અગત્યના નિર્ણયો…

ટીવી જોવાનો સમય ઘટાડીને ફક્ત એક કલાક કરવો, વધેલા સમયમાં પરિવાર સાથે બેસવું, ચાલવા જવું વગેરે… જો કે આ નિર્ણયમાંથી હાલમાં હાર્દીને બાકાત રખાઈ છે અને તેને તેનો એક કલાકનો સાંજે CN માટે મળતો સમય યથાવત રખાયો છે.  અને (છેલ્લા ચાર મહીનાથી કંપની તરફથી મળેલ ટવેરામાં પીપાવાવ જતા સતત વાગતા ગીતને લીધે) છૂટી ગયેલ વાંચન ફરી શરૂ કરવું. એ રીતે લખવાનો સમય પણ વધશે અને છેલ્લા થોડાક દિવસથી ખોરંભે પડેલુ પુસ્તક ‘251 અનોખી અને ઉપયોગી વેબસાઈટ્સ’ સમાપ્ત કરવાનું કામ હાથમાં લેવાશે. એ ઉપરાંત સવાઈબેટ વિશેની ડોક્યુમેન્ટરી તથા અન્ય નવા વિચારેલા પણ કદી શરૂ ન કરી શકાયેલ પ્રોજેક્ટ્સ હાથ પર લેવા.

અને

રોજ સવારે નોકરીએ / શાળાએ પહોંચવાની દોડાદોડી ટાળવા અને પ્રાત:કાર્યો સરળતાથી પૂરા કરવા પૂરતો સમય મળી રહે તે રીતે જાગવું. રોજ સવારે 6.00 વાગ્યે અચૂક ઉઠી જવું. દોડવાનું શરૂ કરવું, કાર્તિકભાઈના બ્લોગ દ્વારા દોડવાની પદ્ધતિ અને ક્ષમતાઓ વગેરે વિશે માહિતિ મળતી રહે છે, એ જ દિશામાં આગળ વધવાની ઈચ્છા છે, રોજ દોડવા જવું. નોંધવાલાયક બાબત એ છે કે દોડવા માટે ગયા અઠવાડીયે મારા જ એક સહકર્મચારી અમૃતભાઈને હા પાડ્યા પછી અને સવારે પાંચ વાગ્યે બે દિવસ તેમનો ફોન આવ્યા છતાં ઉંઘ ઉડી નહોતી અને કંટાળીને તેમણે દોડવાનું છોડી દીધું છે એ પણ ફરી શરૂ કરાવવાનો પ્રયત્ન કરવો છે. આ માટે રેફરન્સ કમ્પ્લીટ રનિંગની વેબસાઈટ પરથી તથા રનર્સ રિસોર્સ પરથી મળી રહી છે.

આ જ અનુસંધાને પિનટરેસ્ટ પર બે ઉપયોગી ફોટા અને કડી પિન કરી છે…

દોડવાનું શરૂ કરવાની તારીખ છે 15 ઓગસ્ટ….

મહુવાના ચમત્કારી અને ‘પ્રેક્ટિકલ’ ડોક્ટર…..

આમ તો કોઈની નકારાત્મક બાજુ તરફ આંગળી ચીંધવી એ મારો સ્વભાવ નથી, પરંતુ ગત અઠવાડીયે થયેલ અનુભવે આ લખવા મજબૂર કર્યો છે. ખાસ કરીને મારા બાળકોને નિશાન બનાવી કમાવા માંગતા ડોક્ટરો વિશે હું અહીં લખી રહ્યો છું. બીજુ કાંઈ કરી શકાય તેવી શક્યતાને અભાવે આ બળાપો અહીં કાઢ્યો છે.

મહુવામાં આમ પણ ડોક્ટરો ખૂબ ઓછા છે, તેમાંય સારા અને જેમના ઈલાજ પર ભરોસો કરી શકાય તેવા ડોક્ટરો આંગળીના વેઢે ગણી શકાય એટલા જ છે. બાળકોના ડોક્ટરો વિશે પણ ચિત્ર એવું જ છે.

ગયા અઠવાડીયે મારા સવા વર્ષના પુત્ર ક્વચિતને એક દિવસ સવારે અચાનક જ ખૂબ ઝાડા શરૂ થઈ ગયા. લગભગ કલાકમાં ચારેક વખત, હું ત્યારે નોકરી પર જવા નીકળ્યો હતો એટલે એ સવા કલાકના રસ્તે ચાર વખત ફોન આવ્યો કે તેની તબિયત ખરાબ થઈ રહી હોય એમ લાગે છે. સામાન્ય રીતે તે એકલો અથવા તેની બહેન સાથે રમ્યા કરતો હોય છે, પણ એ દિવસે ચિત્ર અલગ હતું, એ સતત રડ્યા કરતો. લગભગ બે-ત્રણ કલાક એવું ચાલ્યુ એટલે અમારા મકાનમાલિક અને આસપાસના લોકો ઘરે આવ્યા અને તેને ડોક્ટરને બતાવવા લઈ જવા કહ્યું. Continue reading

મારે રહેવું ભાડાના મકાનમાં…

વિશ્વમાં મારા માટે સૌથી વધુ કંટાળાજનક પ્રક્રિયા જો હોય તો એ છે ભાડાના એક મકાનમાંથી બીજા મકાનમાં સામાન ફેરવવો.. મહુવામાં અમે ભાડે રહીએ છીએ, છેલ્લા સાડા ચાર વર્ષમાં બે મકાનોમાં રહ્યા છીએ, 14મી માર્ચથી ત્રીજા મકાનમાં પ્રવેશ કર્યો, સામાન (ભેગો કરવો, બાંધવો, ફેરવવો, છોડવો અને ગોઠવવો), દૂધવાળાને, કેબલવાળાને, હાર્દીની શાળાની વેનના ડ્રાઈવરને વગેરે વગેરેને નવા સરનામે આવવા કહેવું, પંખા – ટ્યૂબલાઈટ કાઢવા – લગાવવા જેવી અનેક બાબતો ભયાનક કંટાળો અને થાક આપે છે. Continue reading

હાર્દીનો પ્રથમ સ્ટેજ ડાન્સ

મહુવાની સેઈન્ટ થોમસ શાળામાં 21 જાન્યુઆરીના રોજ યોજાઈ ગયેલ વાર્ષિકોત્સવ – 2012 માં અમારી પુત્રી હાર્દીએ ભાગ લીધેલો અને ફિલ્મ રા.વન ના એક ગીત – ક્રિમિનલ પર એના વર્ગના ઘણા વિદ્યાર્થીઓએ નૃત્ય કર્યું. એ વિડીયો આજે પ્રસ્તુત છે…. જો કે શૂટીંગ કરવાવાળા એટલા અવ્યવસાયિક છે કે તેમણે ફક્ત વચ્ચેની એક જ હારનું શૂટીંગ કર્યા રાખ્યું છે, હાર્દી ડાબી તરફની હારમાં છેલ્લેથી ત્રીજા ક્રમે છે. રિહર્સલમાં તે પ્રથમ પંક્તિમાં હતી પણ તેના ચશ્માને લીધે શિક્ષિકાએ તેને ત્રીજી હારમાં ગોઠવી દીધેલી…