ફિલ્મ રીવ્યુ – Django Unchained

કાર્તિકભાઈએ સૂચવેલ આ ફિલ્મ વિશે ઘણાં સરસ પ્રતિભાવો સાંભળ્યા હતા એટલે જોવાની ઉત્સુકતા ખૂબ હતી. એક સહકર્મચારી મિત્ર પાસેથી તેની સરસ કૉપી મળી આવી એટલે ટૅબમાં લોડ કરી લેવામાં આવી અને મહુવાથી પીપાવાવની આવન જાવનમાં ‘જૅન્ગો’ની જીવનકથા મન ભરીને માણવામાં આવી.

મૂળે જૅન્ગો ૧૯૬૬ની ઈટાલીયન વેસ્ટર્ન ફિલ્મ હતી, જેને એ સમયે અતિશય હિંસા દર્શાવવાને લીધે બ્રિટનમાં પ્રદર્શનની મંજૂરી નહોતી મળી, તે પછી ૧૯૯૩માં તેને ૧૮ વર્ષથી ઉપરના દર્શકો માટે પ્રદર્શનની મંજૂરી મળી હતી. એ ફિલ્મમાં ફ્રૅન્કો નીરોએ જૅન્ગોની યાદગાર ભૂમિકા ભજવી હતી (અને જૅન્ગો અનચેઈન્ડમાં પણ તેનો નાનકડો રોલ છે.)

હરકિસન મહેતાની અદ્રુત નવલ ‘લય-પ્રલય’

સ્વ. શ્રી હરકિસન મહેતાની નવલકથાઓનો હું બાળપણથી ગાંડો આશિક, શાળાના પુસ્તકાલયમાં કેટલીય વખત અભ્યાસને બદલે તેમની નવલકથાઓ વાંચી છે, વેકેશનમાં ખાધા પીધા વગર તેમની નવલકથાઓ વાંચ્યાનું પણ સ્મરણ છે. એટલે હવે મારા પોતાના ઘરમાં જ ઉભા થઈ ગયેલા પુસ્તકાલયમાં જ્યારે તેમની નવલકથાઓનો આખોય સેટ વસાવ્યો ત્યારે એક અજબનો રોમાંચ થઈ ગયેલો. તુલસી ને ચિંતન, અનાર અને હાઈનેસ, ઓમકાર અને તાન્યા, આમિરઅલી અને જગ્ગા…. કેટકેટલા પાત્રો આળસ મરડીને વિચારતંત્રમાં બેઠા થઈ ગયા.

ઉત્સાહપૂર્વક વાંચનની શરૂઆત કરાઈ, પ્રતિભાએ વાંચવાની શરૂઆત ‘જડ-ચેતન’થી કરી અને મેં ‘લય-પ્રલય’થી.

લય-પ્રલયની શરૂઆતથી જ ઓમકારનું નબળુ મનોબળ અને અનિશ્ચિત માનસીકતા વાચકને અવઢવમાં મૂકી દે છે, એની સાથે થઈ રહેલા પ્રસંગો અને ઘટનાઓ જાણે આપણી સાથે થઈ રહ્યા હોય એટલી સહજતાથી એ વાચકના મનને જકડે છે, અને સાવ સરળતાથી હાઈનેસના સ્વાંગમાં ફરતા કમાલના જાળમાં જ્યારે તે સપડાઈ જાય છે ત્યારથી શરૂ થતી પકડાપકડી છેક નવલકથાના ત્રીજા ભાગના અંત સુધી જકડી રાખે છે.

સર્વકાર્યેષુ સર્વદા સેમસંગ ગેલેક્સી એસ 4 ની ખરીદી…

તો આખરે 29 એપ્રિલે ઘણા વખતથી જેની રાહ જોવાઈ રહી હતી એવો નવો એન્ડ્રોઈડ સ્માર્ટફોન સેમસંગ ગેલેક્સી એસ 4 ખરીદવામાં આવ્યો. વડોદરામાં ક્રોમામાંથી મોબાઈલ લેવા ગયો ત્યારે તેમણે જણાવ્યું કે એસ 4 એના આગલા જ દિવસે રીલીઝ થયો હતો અને હું પહેલો જ ગ્રાહક હતો.

એ પહેલા સોની એક્સપીરીયા ઝેડ, એચટીસી વન અને આઈબોલ એન્ડી જોવામાં આવ્યા પણ એ બધામાં સેમસંગનો ગેલેક્સી એસ 4 જ સૌથી વધુ સરસ અને ઉપયોગી લાગ્યો. જો કે એમ કરવા જતા 41500/- જેવી માતબર રકમ મોબાઈલ માટે અને 1700/- સેમસંગના ઓરીજનલ ફ્લિપ કવર માટે ખર્ચવા પડ્યા.

મારી પ્રથમ ડોક્યુમેન્ટરી… પ્રાથમિક વિચાર

ગઈકાલથી મારી પ્રથમ ડોક્યુમેન્ટરી માટેની સ્ક્રિપ્ટ લખવાનું શરૂ કર્યું છે.

મુખ્યત્વે

શિયાળબેટ, સવાઈબેટ અને ભેંસલાપીર -

એ ત્રણ ટાપુઓના ઈતિહાસ, ભૌગોલિક પરિસ્થિતિ, ધાર્મિક – ભૌગોલિક વિશેષતાઓ અને આજની અગવડતાઓ વિશે સવિસ્તર પરંતુ ફક્ત જરૂરી વિગતો સાથે લગભગ ૪૫ મિનિટની ડોક્યુમેન્ટરી બનાવવાનું ધ્યેય છે.

બુક્સઓનક્લિક.કોમનો પ્રથમ અનુભવ..

બુક્સઓનક્લિક.કોમ વેબસાઈટના પ્રથમ અનુભવ રૂપે શ્રી અશ્વિની ભટ્ટના બે પુસ્તકો -

- નીરજા ભાર્ગવ અને
- શૈલજા સાગર

મંગાવ્યા હતા. અનુભવ સરસ રહ્યો, ચાર દિવસમાં મહુવામાં સરસ પરિસ્થિતિમાં પુસ્તકો પહોંચ્યા. હવે અહીં એક મોટો ઓર્ડર આપવામાં આવશે. આવી સરસ સગવડ ઉપલબ્ધ કરાવવા બદલ શ્રી નમન છાયાનો આભાર.

આ ખરીદી સાથે અશ્વિની ભટ્ટની નવલકથાઓમાં અંગાર, કટિબંધ અને લજ્જા સન્યાલ ખરીદવાની અને વાંચવાની બાકી રહેશે. એ ત્રણ ખરીદાયા પછી મારી લાઈબ્રેરીમાં અશ્વિનિ ભટ્ટનો આખોય સંપુટ પૂર્ણ થઈ જશે.

અત્યારે વંચાઈ રહેલ પુસ્તકોમાં ગુણવંતરાય આચાર્યની દરિયાપાર (બીજી વાર) અને પરમહંસ યોગાનંદની રચના એવી અદભુત અને આધ્યાત્મિક પુસ્તક ‘યોગી કથામૃત’ છે. એ પછી રિવ્યુ માટે આવેલા બે પુસ્તકો હાથ પર લેવામાં આવશે.

જીવનનો સૌથી ખરાબ અકસ્માત…

ક્યારે કઈ ક્ષણ તમને જીવનભર યાદ રહી જાય એવો પાઠ ભણાવે, કોણ જાણતું હશે? જિંદગીમાં જોઈએ છે એ બધુંય, એથી વધારે પ્રભુ સતત આપ્યા કરે છે એવા ભ્રમમાં ગુલતાન મનને ગત ૧૯મી માર્ચે ત્યારે એવડો મોટો ભયાનક અને જીવનભરનો અત્યાર સુધીનો સૌથી ખરાબ અનુભવ થયો કે ભ્રમણાઓ ભાંગીને ભુક્કો થઈ ગઈ, હોશ અને હકારાત્મકતાના લીરે લીરા ઉડી ગયા, શારીરિક – માનસીક આઘાત તો ખરો જ, સાથે સાથે કેટલાક સંબંધોની સચ્ચાઈ પણ અવાંચ્છિતપણે સામે આવી ગઈ.

તે પછી ફેસબુક પર ખરાબ નસીબને લઈને એક અપડેટ પણ કરી, પરંતુ માનસીક અવસ્થા એવી કે શુભેચ્છકોની પૃચ્છા છતાં વધુ કાંઈ લખી શક્યો નહીં… ઘણાં મિત્રોએ ફોન પણ કર્યા પણ….

રિવ્યુ – જેક: ધ જાયન્ટ સ્લેઈઅર તથા ઓઝ: ઘ ગ્રેટ એન્ડ પાવરફુલ

ગત અઠવાડીયે જોયેલ બે 3ડી ફિલ્મો ખૂબ સરસ અનુભવ હતો. જેક ધ જાયન્ટ સ્લેઈઅર અને ઓઝ ધ ગ્રેટ એન્ડ પાવરફુલ – એ બંને મજેદાર અનુભવ બની રહી. આજે પ્રસ્તુત છે એ બંને વિશે મારો રિવ્યુ તથા સાથે સાથે IMDB પર શરૂ કરેલ ખાતામાં આ બંને ફિલ્મોના ગુણાંક મૂક્યા છે.

જેક ધ જાયન્ટ સ્લેઈઅર

જાયન્ટ એટલે અતિમાનુષ શક્તિ કે કેદવાળો માનવદેહધારી, ખૂબ ઊંચો કદાવર માણસ, પ્રાણી કે રાક્ષસ.

ક્લોઈસ્ટર નામના રાજ્યમાં જેક નામે એક ખેડુ યુવાન રહે છે, જેણે બાળપણમાં વીર રાજા એરિકના પરાક્રમની વાતો સાંભળી હોય છે. એરિકે પુરાતનકાળમાં અતિમાનુષોના આકાશમાંથી એક વિશેષ વૃક્ષના માર્ગે ઉતરી આવેલા દળને મારી ભગાવ્યું હોય છે, તે યુદ્ધને અંતે રાક્ષસોને હરાવવામાં મદદરૂપ એક જાદુઈ મુગટ અને એ વિશ્વ સુધી પહોંચવાનો રસ્તો બનાવતા કેટલાક કઠોળના દાણાં બચે છે જેને કેટલાક પાદરીઓ સાચવીને સંતાડી દે છે. તો એ રાજ્યની રાજકુમારી ઈઝાબેલ પણ રાજા એરિકના પરાક્રમોની વાત સાંભળીને જ મોટી થઈ હોય છે. એક પ્રસંગે જેક તેની રક્ષા કેટલાક ઠગથી કરે છે, તે ઈઝાબેલના પ્રેમમાં પડી જાય છે પણ રાજકુમારી હોવાને લીધે તેનાથી દૂર જ રહે છે.

સ્પન્ક – બોલ્ડ વિનોદી ‘આજની પેઢી’ માટેનું નાટક

Play ‘Spunk’ by Akarsh Khurana

સ્પન્ક એટલે ધૈર્ય, હિંમત, જુસ્સો, ઓસ્ટ્રેલીયા કે ન્યૂઝીલેન્ડમાં ચીડવવા માટે વપરાતો શબ્દ, પણ જે નાટકના સંદર્ભમાં હું આ વાત કરી રહ્યો છું એ રીતે તેનો અર્થ થાય છે પ્રજોત્પત્તિ કરનારું પુરુષબીજ.

સ્પન્ક વાત છે બ્રિજેશ (અમોલ પરાશર)ની, જે ટીવી / ફિલ્મ માટે ઑડીશન આપવા ફરે છે. એ દરમ્યાનમાં એક ઑડીશનમાં તે નિર્માતા અંજલી (ગીતિકા ત્યાગી) ને મળે છે જે ઑડીશન લઈ રહી છે. તેની અંદર છુપાયેલ સ્પાર્કને જોવા અંજલી તેને અભિનય છોડી સાવ સામાન્યપણે પોતાના વિશે જણાવવા કહે છે – એ દરમ્યાનમાં જ બ્રિજેશ તેને પોતાની એક આગવી ખાસીયતની વાત કહે છે જેથી અંજલી ચોંકી જાય છે. વૈજ્ઞાનિક રીતે પાયાવિહોણી એવી આ ખાસીયત છે બ્રિજેશમાં રહેલા ફક્ત Y ક્રોમોસોમની. પુરુષમાં બે પ્રકારના ક્રોમોસોમ હોય છે, X અને Y, જે સ્ત્રીના X ક્રોમોસોમ સાથે મળે છે, XX હોય તો પુત્રી અને XY હોય તો પુત્ર જન્મે છે. પરંતુ સ્પર્મબેંકમાં નિયમિત ડૉનર એવા બ્રિજેશને ખ્યાલ આવે છે કે તેનામાં ફક્ત Y ક્રોમોસોમ જ છે, અને તેનાથી થયેલ બધા બાળકો નર છે એવુ તેને જણાવે છે સ્પર્મબેંકની કર્મચારી રીયા (મલાઈકા શિનોય). રીયા અને બ્રિજેશ એક યોજના બનાવે છે જે અંતર્ગત સ્પર્મબેંકની સેવાઓ લેતી મહિલાઓને રીયા અંગત રીતે એ વાતની જાણ કરે છે કે જો તેમને પુત્ર જોઈતો હોય તો એ વાતની ખાત્રી તે આપી શકે છે. અને આમ તેમની પાસેથી એ વિશેષ સેવાના ટેબલ નીચેથી વધુ પૈસા ઉઘરાવે છે અને ભારતમાં જેમને ફક્ત પુત્ર જોઈએ છે એવા લોકોની ક્યાં તંગી છે? તેમની પાસે લોકોની લાંબી યાદી છે જેમને ફક્ત પુત્ર જોઈએ છે.

મુંબઈની (અને શશિકપૂરજી સાથે) રસભરી મુલાકાત.. (ફેબ્રુઆરી ’13)

આ વખતની મુંબઈની મુલાકાત રસસભર અને મજેદાર રહી. મુલાકાતનો હેતુ તો હતો “હેવી મશીન ફાઉન્ડેશન – સીઝમિક, વાઈબ્રેશન એન્ડ ડાઇનૅમિક અનૅલિસિસ ઑફ સ્ટ્રક્ચર એન્ડ ઇક્વિપમેન્ટ્સ” વિશેનો સેમિનાર, પણ

પૃથ્વી પર નાટક જોવા વહેલા પહોંચવાનો અમારો અવસર ત્યારે આનંદમાં બદલાઈ ગયો જ્યારે ત્યાં શશિકપૂરજી અને અનેક સિરીયલોના અભિનેતા-અભિનેત્રીઓને જોયા. શશિકપૂરજી ખૂબ જ નબળા અને અશક્ત જણાતા હતા. મેં અને વિનયભાઈએ તેમની સાથે પરિચય કર્યો, થોડીક વાત કરી અને મેં તેમને પૂછીને તેમની સાથે ફોટો પડાવ્યો. એ પહેલા તેઓ ત્યાં વાંસળી વાદન સાંભળી રહ્યા હતા. પૃથ્વી પર બધા પોતપોતાની ધૂનમાં મસ્ત હોય છે એટલે અહીંનો માહોલ કાયમ અનોખો જ હોય છે.

નિર્ણાયક @ અમૂલ વૉલ્કેનો 2013

Got the memento for being a Jury in Amul Volcano 2013 Movie enactment competition.

ગત વર્ષની જેમ આ વર્ષે પણ રોટરી ક્લબ ઓફ આણંદ રાઉન્ડ ટાઉન અને આણંદ મ્યુનિસીપાલટીના સંયુક્ત ઉપક્રમે વિદ્યાનગરની લગભગ 18 કોલેજના વિદ્યાર્થીઓ વચ્ચે યોજાયેલ અનેક વૈવિધ્યપૂર્ણ સ્પર્ધાઓના શંભુમેળા “અમૂલ વૉલ્કેનો 2013″ માં મને જ્યુરી તરીકે આમંત્રણ અપાયું હતું.

મારે જે વિભાગમાં ગુણ આપવાના હતા તે હતો “મૂવી ઇનેક્ટ્મન્ટ” જેને નામ અપાયું હતું, Scene-e-magic.

સ્પર્ધા અંતર્ગત પ્રતિયોગીઓને પ્રચલિત હિન્દી ફિલ્મનું એક દ્રશ્ય આપવામાં આવેલું જેનો અવાજ બંધ કરી દેવાયેલો. સ્પર્ધકોએ એ જ દ્રશ્યમાં પોતાના સંવાદો મૂકવાના હતા. સ્પર્ધાના બે રાઉન્ડ હતા,  પ્રથમ રાઉન્ડમાં તેમણે તેમને બે-ત્રણ દિવસો પહેલા અપાયેલ સી.ડી.માં આપેલા દ્રશ્યોમાંથી એક પસંદ કરીને તેમાં પોતાના સંવાદો મૂકવાના હતા, જ્યારે બીજા રાઉન્ડમાં અડધો કલાક પહેલા અગિયાર દ્રશ્યોમાંથી ચિઠ્ઠી ઉપાડીને તેમને મળેલ દ્રશ્યમાં સંવાદો પૂરવાના હતા.

મુખ્યત્વે ઝિંદગી ન મિલેગી દોબારા, શોલે, નમસ્તે લંડન, દીવાના મસ્તાના અને જમાઈરાજા જેવી ફિલ્મોના દ્રશ્યો હતા. સ્પર્ધકોએ પ્રયત્નો કરીને તેમાં સંવાદો દ્વારા હાસ્ય ઉત્પન્ન કરવાનો સારો પ્રયત્ન કર્યો. અહીં ADIT, GCET, BVM અને MBICT વગેરે જેવી અનેક કોલેજના મજબૂત સ્પર્ધકો હતા.

Amul Volcano 2013

મારી સાથે જ્યૂરીમાં હાર્દિકભાઈ યાજ્ઞિક હતા, અને તેમને હવે કોઈ પરિચયની જરૂર નથી. બીજા હતા મુકેશભાઈ મેકવાન, ટેકનોલોજી કંપનીના માલિક કે જેમણે હમણાં જ વાઈબ્રન્ટમાં સો કરોડથી વધુના એમ.ઓ.યુ કર્યા છે, અને ત્રીજા હતા અભિષેક જૈન.

જેમને ફિલ્મ ‘કેવી રીતે જઈશ’ યાદ હશે તેમને એ ફિલ્મના યુવાન અને ઉત્સાહી ડાયરેક્ટર અભિષેક જૈન તો ચોક્કસ યાદ હશે જ. અભિષેકભાઈ પણ અમારી સાથે પેનલમાં હતા. બધાય સ્પર્ધકોની પ્રસ્તુતિ પછી જ્યુરી તરીકે અમે એ વિશાળ શ્રોતાવર્ગને સંબોધીત કર્યો. મેં જ્યાં અક્ષરનાદના ગઈ કાલના લેખને ટાંકીને કહ્યું કે 125 વર્ષ પહેલા જે નાટકની મર્યાદાઓ – તકલીફો અને દ્રષ્ટિ હતી તે આજે પણ આપણી ગુજરાતી ફિલ્મો વંશપરંપરા ગણીને લઈ આવી છે. તેમને એ પણ કહ્યું કે આટલા મોટા મંચ પર કોની કાબેલીયત તેમને એક અલગ વિશ્વમાં લઈ જાય તે કોઈ કહી શક્તું નથી ત્યારે પોતાનું શ્રેષ્ઠ આપવું અને મળેલી તકનો ભરપૂર ઉપયોગ કરવો એ જરૂરી બાબત બની રહે છે.

અભિષેકભાઈએ તેમને સદાય ઉત્સાહભેર આગળ વધવાની – મહેનત કરવાની વાત કહી. બીજી અગત્યની વાત હતી પાયરસી અને આતંકવાદ સાથે સંકળાયેલી. પાયરેટેડ સીડી લેવાથી, પાયરેટેડ ફિલ્મો અને ગીતો ડાઉનલોડ કરવાથી ઉપલબ્ધ થતા પૈસા દેશની અને આપણી જ સામે વપરાય છે – તેથી પાયરેટેડ સીડી ન ખરીદવા અને એવા સંગીત – ફિલ્મોને ડાઉનલોડ ન કરવાના શપથ લેવડાવ્યા. અંતે જ્યુરીને રોટરી ક્લબ તરફથી મોમેન્ટો અપાયા.

આમંત્રણ અને સન્માન બદલ રોટેરીયન આતિશભાઈનો, રોટરી ક્લબ સભ્યો, અમૂલ વોલ્કેનો આયોજકોનો અને વિદ્યાર્થીઓનો ખૂબ આભાર. મારા માટે આ પ્રેરણાદાયક દિવસ બની રહ્યો. ખૂબ મજા આવી.

શટર આયલેન્ડ – ફિલ્મ સમીક્ષા

યુ.એસ માર્શલ એડવર્ડ ડેનિયલ અને તેનો મિત્ર ચક એક ટાપુ પર આવેલ ઘાતક માનસીક રોગીઓને કેદ કરી સારવાર માટે રખાય છે એ હોસ્પિટલમાંથી ગાયબ થયેલી એવી જ એક દર્દી રેચલ સૉલેન્ડોની તપાસ માટે આવે છે જેણે પોતાના ત્રણેય બાળકોને ડુબાવીને મારી નાંખ્યા હોય છે. તપાસ દરમ્યાનમાં વાવાઝોડાને લીધે તેમને ટાપુ પર વધારે રોકાવું પડે છે અને દરમ્યાનમાં ડેનિયલને રેકોર્ડ આપવામાં આવતા નથી, દર્દી વિશેની વાતો પણ અચરજભરી લાગે છે. તેને બધુ શંકાસ્પદ લાગે છે, અને એ તપાસમાં ઉંડે ને ઉંડે ઉતરતો જાય છે.

લિયોનાર્ડો દ કેપ્રિઓ અને બેન કિંગ્સ્લેને સાથે જોવાની લાલચે આ ફિલ્મ જોવી શરૂ કરી, પણ શરૂઆતથી જ વાર્તા અસરકારક પકડ જમાવીને તેના પ્રવાહમાં ખેંચી રાખે છે, વાર્તાનો ફ્લો ધીમો છે અને નવલકથા પરથી બની હોવાને લીધે ફિલ્મ ક્યારેક વધુ પડતી વિવરણાત્મક બની જતી દેખાય છે પણ એ નાનકડી નબળાઇઓ સિવાય આખી ફિલ્મ સરસ છે.

ફિલ્મ એક સાયકોલોજીકલ થ્રિલર છે અને કેટલાક દ્રશ્યો ખરેખર કેમેરાની અદભુત કમાલ દેખાડે છે. સિનેમેટોગ્રાફી અને એડીટીંગની કમાલે ફિલ્મ ખરેખર સુંદર બની છે.

પીપાવાવમાં રામકથા…

પીપાવાવ પોર્ટ અને પીપાવાવ શિપયાર્ડનું નામ જેના પરથી પડ્યું છે તે પીપા ભગત – તેમણે સ્થાપેલ કૃષ્ણ મંદિર અને બનાવેલ વાવ જે તેમના નામે પીપા વાવ તરીકે ઓળખાય છે – ત્યાં તા. 16 થી 24 માર્ચ મોરારીબાપુની રામકથાનું આયોજન થયું છે. (માહિતિ – મોરારીબાપુની વેબસાઈટ – Moraribapu.org)

મહાબળેશ્વરમાં બે દિવસ..

એક પ્રસંગને અનુલક્ષીને મુંબઈ જવાનું થયું અને એ અવસરનો ફાયદો લઈને અમે બે દિવસનો મહાબળેશ્વરનો પ્રવાસ પણ ગોઠવી દીધો. પોતાના જ વ્યસ્ત સમયમાંથી આનંદની કેટલીક ક્ષણો ચોરવી પડે છે, પણ એ બે દિવસ મન ભરીને મહાબળેશ્વર – પંચગીની ભમ્યા, ફર્યા, જોયા.

મુંબઈથી જ એક પેકેજ ટૂર બુક કરાવી લીધી હતી જેમાં આવવા-જવા માટે વોલ્વો, રહેવાની, જમવાની અને સાઈટ-સીઈંગની વ્યવસ્થા સામેલ હતી. મુંબઈથી એક રાતની મુસાફરી પછી મહાબળેશ્વર પહોંચ્યા. સવારે રૂમ મળ્યો એટલે તૈયાર થઈને તપાસ કરી તો સાઈટ-સીઈંગ ફક્ત બીજા દિવસના ચાર કલાક પૂરતું જ છે એમ કહેવામાં આવ્યુ. અમે ટેક્સી કરીને મહાબળેશ્વરના મુખ્ય બજાર – બસ સ્ટેશન પાસે પહોંચ્યા, ત્યાં ટેક્ષી યુનિયનનો એક સરસ સ્ટોલ છે, વિવિધ સાઈટ-સીઈંગ પેકેજના ભાવ અને સમય લખેલા છે. અમે પણ અમારા પેકેજમાં નહોતું એ પેકેજ પસંદ કર્યું. ભાવ તો નક્કી જ હતા એટલે ટોકન દસ રૂપિયા આપીને ટેક્સી મેળવવાની હતી, એ પછી શરૂ થઈ મહાબળેશ્વર ભ્રમણની પ્રવૃત્તિ.

એક સંવાદ મેનેજમેન્ટના એડવાઈઝર સાથે…

પોઝિટીવ થિંકીંગ અને લીડરશીપ – ટીમ બિલ્ડીંગ વિશે ઘણા બધા વક્તવ્યો સાંભળ્યા છે, ઘણા પુસ્તકો અને પ્રેઝન્ટેશન જોયા છે, પરંતુ ગઈ 29 ડિસેમ્બરે અમારી કંપનીના બોર્ડ ઓફ ડિરેક્ટર્સમાંના એક અને એડવાઈઝરી બોર્ડમાં સભ્ય એવા શ્રી આર. કે. સોની સાહેબે આપેલ વક્તવ્ય ખૂબ અસરકારક અને મજેદાર રહ્યું.

અહીં આ પ્રકારના વક્તવ્યો ખૂબ ઓછા થાય છે, જે થાય એ મહદંશે ટેકનીકલ અથવા તો સેફ્ટીને લગતા અથવા મેનેજમેન્ટને લગતા જ હોય છે અને એટલે બોરીંગ થઈ પડે છે.

પણ ભારતીય મધ્યરેલ્વેમાં મહત્વપૂર્ણ સેવાઓ અને નવીન શરૂઆતો બદલ પ્રસંશા પામેલા એવા સોની સાહેબનું વક્તવ્ય શરૂ થયું એ અંગે આગલા દિવસે ઈ-મેલ મળ્યો હતો, ’50 વર્ષથી ઉપરની ઉંમરના કોઈ નહીં, મારે મિડલ મેનેજમેન્ટ લેવલના છોકરાઓ જ જોઈએ છે’ એ વાતે ઘણા સીનીયરોના મોઢા ચડી ગયેલા. અને અમને પહેલી વાર ‘ખાસ’ હોવાનો અહેસાસ થયો હતો, ત્યારથી જ બધા પૂછતા હતા, ‘લેક્ચર શેના વિશે છે ?’

અમારી ૭મી મેરેજ ઍનિવર્સરિ…

આજે અમારા લગ્નની ૭મી વર્ષગાંઠ છે..

નોકરીને લીધે હું પીપાવાવ છું, અને પ્રતિભા, હાર્દી અને ક્વચિત વડોદરા છે, એટલે “મેં યહાં તું વહાં…” વાળો (જો કે એટલો સીરીયસ નહીં એવો) માહોલ છે.